Folga xeral do 11N: Preto de dous millóns nas rúas manteñen en alza a indignación social
A folga xeral do 11 de novembro pola vivenda e os salarios pechou onte con manifestacións xigantescas en las principais cidades do país: Madrid con 600.000 manifestantes, Barcelona con 400.000, Valencia e Bilbao con máis de 100.000, Zaragoza cunhas 50.000 divididas en dúas manifestacións, Palma tamén 50.000, e Vigo con 40.000, foron as máis multitudinarias; pero varios centos de miles máis saíron á rúa por todo o Estado en centos de cidades e pobos máis. E iso, a pesar de la forte choiva que azoutou toda a xeografía peninsular de punta a punta ao longo de todo o día. De non ser pola choiva, as manifestacións serían mesmo maiores sen ningunha dúbida.
Os sindicatos estiman a participación na folga nunha pinza de entre o 41% nas rexións do interior e o 75% en rexións costeiras e do arco mediterráneo, coa excepción de Catalunya que tivo un 84% de participación, segundo CCOO. En Asturias o paro foi do 75%, en Aragón de máis do 70% e en Madrid do 60%, o mesmo que o País Valencià. En xeral, o paro foi masivo ou total na gran industria e polígonos industriais adxacentes, con a case totalidade de todas as grandes fábricas pechadas; o mesmo que nos estaleiros, nos portos e no transporte, onde só os servizos mínimos escandalosamente abusivos impediron unha visibilidade maior da folga. Así en Madrid, os servizos mínimos do Metro impostos polo goberno dereitista de Díaz Ayuso foron do 80%! nas horas punta e do 50%! o resto do día, o mesmo que nos autobuses urbanos da empresa municipal. Os piquetes nas portas das cocheiras da empresa municipal de transportes de Madrid (EMT) foron mallados salvaxemente pola policía, o mesmo que nos mercados centrais de Madrid (Mercamadrid) e de Barcelona (Mercabarna). Para o seu mérito os sindicatos rexeitaron acatar os servizos mínimos do transporte en Barcelona, que permaneceu máis de 10 horas sen transporte algún.
Ao longo do día miles de piquetes voantes percorreron as rúas centrais das principais cidades, que sufriron a represión policial nalgún dos seus tramos. Esta represión trasladouse ás manifestacións cando estaban a ser desconvocadas, con agresións e golpes arbitrarios sen provocación previa que expresan a necesidade do capital, a través do ministerio do interior, de intentar disciplinar ao movemento pola vía represiva. Pero tamén reflexaba a independencia de actuación da mesma policía, copada por simpatizantes ultradereitistas que arden de odio cara á clase obreira e a mocidade combativa, segura de que non sufrirá ningún tipo de sanción polos seus mandos superiores nin polo ministerio do interior, como é o caso.
Dous puntos deben ser destacados durante a xornada da folga e nas manifestacións. O primeiro, a presencia e o papel da mocidade, para a que esta mobilización representaba a súa primeira experiencia nunha folga xeral. Os mozos encheron os piquetes desde primeiras horas da mañá e as propias manifestacións, co ardor e a combatividade que os caracterizan. Eles foron a alma dos centos de comités que se formaron nos barrios durante semanas para estender a folga a todos os recunchos. En segundo lugar, debemos destacar a alegría, o optimismo e a determinación de loita nos mesmos piquetes e nas manifestacións, un ambiente a anos luz do pesimismo e o fatalismo que predomina nas cúpulas das organizacións de esquerda e sindicais. A clase obreira levantouse e custará moito que volva á rutina anterior. Como se cantaba nas manifestacións: “Non queremos facer as paces, isto é loita de clases”.
A folga xeral do 11N enfrontouse a unha campaña histérica e de odio nunca vista por parte da dereita e dos seus medios de comunicación afíns. Díaz Ayuso, a presidenta da Comunidade de Madrid, cualificou aos sindicatos de “mafia sindical” e de “lixo sindical”. Abascal de Vox definiunos como “sindicatos mafiosos” e “milicias criminais de Pedro Sánchez”. Abascal permitiuse insinuar, mesmo, que un eventual goberno de PP-Vox ilegalizará os piquetes de folga. É bastante lamentable que os insultos miserables destes lacaios do capital e dos ricos non atopasen ningunha resposta contundente por parte das direccións sindicais. Ao final, o que demostran é o pánico destas marionetas dos empresarios á clase obreira mobilizada que, desde as mobilizacións pola vivenda a finais de setembro, deu un paso adiante na escena social. O que máis temen a dereita e a ultradereita é que esta mobilización social tradúzase nun número maior de votos á esquerda nas eleccións do 29 de novembro, e ese temor non está falto de base, na medida que a dereita, mesmo antes de iniciarse oficialmente a campaña electoral, xa despregou abertamente o seu programa de goberno: privatizar parcialmente o sistema de pensións, castigar con rebaixas de soldo aos traballadores que sufran baixas laborais reiteradas por accidente ou enfermidade, conxelar os salarios, endurecer o dereito a folga e incrementar a represión policial.
Devandito o anterior, debemos ser moi críticos coa actuación das direccións sindicais, en particular de UXT e CCOO. Si, conseguiron salvar a cara nesta folga xeral, pero non grazas aos seus méritos senón a gran disposición á loita de millóns de traballadores. Non é casual que os dirixentes de UXT e CCOO, Pepe Álvarez e Unai Sordo, declarasen que o alcance desta folga xeral “superou as súas expectativas”. Non é para menos. En primeiro lugar, atrasaron un mes a data da folga xeral desde o momento álxido en que se atopaba o movemento pola vivenda, a comezos de outubro. Naquelas datas, o apoio á folga xeral entre a poboación era do 73%, segundo unha enquisa de eldiario.es; iso incluía un 60% dos votantes de PP e Vox!. Xa advertimos entón que deixar pasar tanto tempo para a folga xeral era unha política sindical que abonaba á derrota, ao deixar arrefriar o ánimo de loita deixando pasar o momento máis propicio para lanzar unha mobilización tan importante. De xeito claro, os dirixentes de UXT e CCOO tiñan pánico a desatar un movemento en pleno mes de outubro que escapase fóra do control das súas mans. En segundo lugar, desde o anuncio da folga xeral o 6 de outubro as direccións sindicais deixaron pasar semanas sen facer absolutamente nada!, nin propaganda, nin asembleas, nin axitación. Non fixeron ningún esforzo por vincular a folga xeral á cuestión salarial, agora que a inflación interanual está no 5%, expondo que esta folga servise de pistoletazo de saída para un ofensiva xeral por aumentos salariais. En lugar diso, centraron case exclusivamente a propaganda da folga na cuestión da vivenda, que non afecta por igual ao conxunto das familias obreiras. A todo o anterior debemos engadir o impacto e conmoción xeral que provocou a catástrofe ferroviaria de Urda (Toledo) con 69 falecidos, que borrou da conciencia dun día para outro a perspectiva da folga xeral proxectada para dúas semanas máis tarde, introducindo dúbidas serias sobre a súa viabilidade. Só nos dez días anteriores ao 11N pisaron os sindicatos o acelerador, pero centrándose nas grandes empresas, deixando completamente abandoada o labor de axitación e concienciación nas pequenas e medianas empresas, polígonos industriais e barrios obreiros. Este último labor nos barrios das cidades, con gran carestía de recursos, experiencia e forzas humanas, recaeu exclusivamente nos centos de comités de apoio á folga que formaron os activistas vinculados ao movemento da vivenda e pequenas organizacións revolucionarias.
Xustamente, foron todos estes factores os que impediron que esta folga xeral tivese un apoio aínda máis contundente e amplo no conxunto da clase, e pavimentou a idea de que o obxectivo das direccións de UXT e CCOO coa folga do 11N era simplemente a de axudar electoralmente a Pedro Sánchez.
A actitude das cúpulas de UXT e CCOO non pode estranar a ninguén. Segundo o caso, opuxéronse ás loitas máis relevantes polo salario no que levamos de ano, cando non as traizoaron abertamente: asinaron un acordo ás costas dos docentes cataláns na primaveira que foi respondido cunha folga indefinida que durou semanas, traizoaron a loita de Airbus que se prolongou durante 2 meses, hai apenas dous días CCOO asinou un acordo salarial coa patronal do metal de Murcia ás costas dos traballadores, traizoaron tamén aos obreiros do metal de Tarragona que están agora en folga indefinida contra o acordo asinado por CCOO e UXT coa patronal, e así poderiamos seguir. Como xente que traizoa regularmente aos traballadores na súa loita cotiá polos salarios, podería organizar de xeito efectivo unha folga xeral contra a patronal por salarios decentes para todos. Está claro que non é posible.
En calquera caso, e isto é moi importante, ao final as direccións de UXT e CCOO tiveron que convocar unha folga xeral, tarde e mal organizada, pola presión irresistible desde abaixo. E agora, a folga do 11N deixou o listón moi alto. Mostrou, a pesar de todas as dificultades, a forza do movemento obreiro. Hai unha enorme indignación abaixo co que está a pasar: os salarios son devorados pola inflación e os prezos da gasolina, moitos traballadores convértense en pobres tras pagar o alugueiro ou a hipoteca da súa vivenda, outros ven que os seus fillos non poden emanciparse con vivendas tan caras e salarios tan baixos, e os patróns apertan as caravillas nas empresas. Hai ganas de pelexa, de loitar, de reverter anos de ataques nos centros de traballo e de escasos aumentos salariais. Sen dúbida, a folga do 11N vai estimular la loita sindical, estendendo os conflitos salariais por todo o Estado, como xa estabamos a ver antes do 11N. Este escenario é un pesadelo para a patronal e a dereita, que ata fai moi pouco se estaban fregando as mans coa posibilidade, por fin, de ter un goberno PP-Vox na Moncloa que lexislase sen molestias a favor dos seus intereses con rebaixas de impostos e unha nova reforma laboral que seguise arrebatando dereitos aos traballadores. Unha clase obreira mobilizada, forte e en alza non entraba nos seus plans. E menos aínda, que esta situación colocase na diana de inimigos a bater para millóns de traballadores, a PP e Vox nas eleccións do 29N.
A tarefa do momento é impulsar a loita sindical, por aumentos salariais e polo dereito á vivenda. Hai que esixir un aumento salarial mínimo e inmediato do 10% (que incluiría o aumento do prezo da vivenda, ata o de agora excluído da medición oficial do IPC) máis unha porcentaxe extras en caso de perda de poder adquisitivo acumulada desde 2021. Ademais, deben reclamarse cláusulas de aumento automático dos salarios co aumento dos prezos cada 6 meses. A OCR estivo presente nesta folga xeral, participando en comités de apoio á mesma en barrios e na universidade, nas manifestacións e piquetes. Axitamos por un programa revolucionario para solucionar o problema da vivenda que pasa pola expropiación sen indemnización das vivendas en mans dos fondos voitre e dos grandes propietarios, que sumarían máis de 1 millón de vivendas; así como das grandes empresas construtoras e dos bancos para iniciar un plan de construción de vivendas sociais cun alugueiro equivalente ao 10% dos ingresos familiares.
A situación no Estado español non é única. Os mesmos problemas para a clase traballadora vemos en Francia, Italia, Portugal, Grecia, Bélxica, etc. En todos estes países vemos enormes loitas contra os patróns e os gobernos de dereita. Ao final, o sistema capitalista, sustentado na explotación que sufrimos millóns de obreiros a mans dos grandes empresarios e banqueiros, é incapaz de asegurarnos pan, teito e traballo digno. Debe ser derrubado e substituído por outro gobernado e controlado directamente pola clase traballadora, coa propiedade colectiva xestionada democraticamente das empresas, bancos e recursos que están agora en mans dun puñado de parasitos codiciosos. Para que a clase obreira poida vivir, o capitalismo debe morrer Únete a nós para loitar polo comunismo!
Podes enviarnos os teus comentarios e opinións sobre este ou outro artigo a: contacto@comunistasrevolucionarios.org
Para coñecer máis de la OCR, entra nesta ligazón
Se podes facer unha doazón para axudarnos a manter a nosa actividade pulsa aquí
Puedes enviarnos tus comentarios y opiniones sobre este u otro artículo a: contacto@comunistasrevolucionarios.org
Para conocer más de la OCR, entra en este enlace
Si puedes hacer una donación para ayudarnos a mantener nuestra actividad pulsa aquí









